ผมขับรถผ่านโรงเรียนที่ผมเคยเรียนประถมเกือบทุกวัน
มันทำให้นึกถึงอะไรขึ้นมาได้หลายอย่างทั้งสุขทั้งทุกข์กันไป

โรงเรียนที่ว่านี้คือ
"โรงเรียนยอแซฟอุปถัมภ์"

ผมจำห้องของผมได้
ป.1/1 ป.2/2 ป.3/...(ลืม) ป.4/4 ป.5/6 ป.6/6

ผมมีเรื่องอยากขอโทษและสารภาพต่อบุคคลต่อไปนี้

ขอโทษนะอาริศ...
เราเคยไถตังค์นายตั้งแต่ชั้น ป.5-ป.6 เราขอโทษนะ
วันละ 20 บาทแน่ะ เรากลับมามองตอนนี้แล้วเรารู้สึกผิดว่ะ
20 บาทสำหรับเด็กประถมในตอนนั้นมันไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆเลยเนอะ

ขอโทษนะสุรเชษฐ์..
เราทำให้นายเล็บฉีก เพราะเรานั่งโยกเก้าอี้ลงไปทับ
นายคงจะรู้สึกเซ็ง เพราะวันรุ่งขึ้นเราก็เข้าค่ายลูกเสือกันเลย
ทำให้นายไม่ได้เข้าฐานที่น่าสนุกหลายฐาน
ถึงแม้เราจะไปขอโทษนายที่บ้านแล้วก็เหอะ แต่มันก็ยังตะหงิดใจว่ะ

ขอโทษนะกอบสิน..
ถึงนายจะไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว
เราก็อยากจะขอโทษนาย เรื่องที่ว่านายเป็นคนขโมยฟริสบี้ไป
ที่เราขอโทษนายเนี่ย ก็เพราะว่านายไม่อยู่แล้วนะ
ความจริงเรารู้ว่านายเอาไป เพราะตอนพักกลางวันเราไปดูในลิ้นชักนายแล้วเจอ

ขอโทษนะเวคิน..
ตอนที่นายไปผ่าตัดไส้ติ่ง เราเคยหลุดปากบ่นไปว่า
"เรื่องมาก น่ารำคาญ"
จนครูลาวัลย์ถามว่าใครบ่น แล้วเราไม่ตอบ ทำให้ทั้งห้องโดนลงโทษ
ขอโทษคนทั้งห้องด้วยนะ



และสุดท้าย
คนที่ผมอยากจะขอโทษมากที่สุด




ขอโทษครับคุณครูอุบล..
ผมเป็นคนเอามือไปจับนมครูเองครับ
ตอนที่ครูให้มาแย่งกันหยิบตัวอย่างการทดลองหน้าห้อง
ผมถือโอกาสตอนชุลมุน





ความจริงยังมีอีกหลายคนที่อยากขอโทษ
แต่เอาเท่าที่นึกออกก่อนนะไม่งั้นยาวไป